42/52 "Oskar i pani Róża" Eric-Emmanuel Schmitt

Książka spełnia następujące kryteria:

• autorem jest mężczyzna
• film oparty na książce
• w tytule jest imię
• przeczytana w jeden weekend
• epistolarna

Wiele razy słyszałam tytuł "Oskar i pani Róża" i że jest to powieść epistolarna, ale nie miałam pojęcia jaki problem porusza fabuła. Książka weszła w moje posiadanie jako urodzinowy prezent od męża, więc od razu zabrałam się za czytanie.

Oskar to dziesięcioletni chłopiec chory na nowotwór. Wie, że niedługo umrze, bo lekarze i pielęgniarki patrzą na niego ze smutkiem.

Ale pojawia się wolontariuszka - ciocia Róża, która nie owija w bawełnę, nie opowiada bajek i wali prosto z mostu. Opowiada za to o swojej karierze zapaśniczki i groźnych rywalkach. Wymyśla dla Oskara zabawę polegającą na tym, że każdy dzień ma przeżywać jakby to było 10 lat, a chłopiec opisuje je w listach do Pana Boga.

Życie i śmierć, dzieląca je cienka granica. Autor porusza bardzo trudny temat i robi to w niezwykły sposób. Nie można tego opisać, trzeba samemu przeczytać.

Książka "Oskar i pani Róża" jest określana mianem wydarzenia literackiego na miarę "Małego Księcia".

41/52 "Czas zabijania" John Grisham

Książka spełnia następujące kryteria:

• więcej niż 215 stron (656)
• autorem jest mężczyzna
• film na podstawie książki
• została wydana w roku moich narodzin (1989) 

"Czas zabijania" jest debiutem autora. Przyznam, że karierę pisarską rozpoczął silną pozycją.

Akcja rozgrywa się w małym miasteczku w stanie Missisipi, gdzie nadal można odczuć mocny podział rasowy.  Dwóch miejscowych białych bandziorów wielokrotnie zgwałciło i brutalnie pobiło dziesięcioletnią, czarną dziewczynkę. Po wstępnej rozprawie gwałciciele nie wracają do swoich cel - sprawiedliwość wymierza ojciec dziewczynki. Zatrzymany przez funkcjonariuszy prosi o pomoc miejscowego młodego prawnika. 

Jak wybronić człowieka, który zabił na oczach ludzi? W dodatku czarnego, który zabił białych? Czy prawnik powinien się bać dającego o sobie znać Ku-Klux-Klanu?

Nie można liczyć w tej pozycji na szybką akcję, bo toczy się ona dość monotonnie. Pojawia się natomiast wiele wątków, ciekawe postacie i mocne opisy. I trochę psychologi - do czego jesteśmy zdolni dla swoich bliskich? Autor pokazuje również działanie amerykańskiego wymiaru sprawiedliwości. 

Polecam.

40/52 "Przyjdzie Mordor i nas zje, czyli tajna historia Słowian" Ziemowit Szczerek

Książka spełnia następujące kryteria:

• więcej niż 215 stron (221)
• autorem jest mężczyzna

Mam mieszane uczucia w związku z tą lekturą, bo po tytule spodziewałam się czegoś zupełnie innego. 

Mimo niewielkiej objętości mocno daje po głowie...

"Przyjdzie Mordor i nas zje, czyli tajna historia Słowian" to zbiór takich minireportaży z podróży polskiego dziennikarza na wschód. Opowieści o tym, że trzeba napić się z Ruskim, że wschód to bieda, slumsy i kiczowate ubrania, że generalnie syf, kiła i mogiła.

Choć tłem jest Ukraina i jej mieszkańcy, to jednak autor próbuje pokazać nas, Polaków, którzy uważamy się lepsi od naszych wschodnich sąsiadów. Tymczasem dla zachodu Mordor zaczyna się już u nas...

39/52 "Duma i uprzedzenie" Jane Austen

Książka spełnia następujące kryteria:

•  więcej niż 215 stron (368)
• autorem jest kobieta
• film oparty na książce
• ma więcej niż 100 lat 
• typowy romans (klasyczny romans)

Jest to druga książka Jane Austen, którą przeczytałam i po raz drugi się nie rozczarowałam. 

Przełom XVIII i XIX wieku. Główne zadanie młodych panien to jak najpiękniej się prezentować i znaleźć odpowiedniego męża. I znów (jak w poprzedniej powieści) wkraczamy na bale...

Główne bohaterki to siostry Bennet, mieszkające z rodzicami na prowincji. Kiedy w sąsiedztwie wprowadza się przystojny, a jednocześnie zamożny pan Binlgley, pani Bennet widzi w nim męża dla jednej ze swoich córek. I tu zaczyna się cała akcja, bo najstarsza (i zarazem najładniejsza) z sióstr, Jane, zakochuje się, oczywiście z wzajemnością w panu Bingley'u. Druga w kolejności, Elżbieta wpada w oko panu Darcy'emu. I zaczyna się lawina intryg, przekomarzań, robienia sobie na złość. A wszystko z humorem, ironią i często karykaturalnymi postaciami.

Mimo, iż po pierwszych kilku zdaniach można zauważyć, że nie jest to współczesna książka, to jednak język nie jest ciężki i czyta się ją z przyjemnością. Jest to zdecydowanie powieść ponadczasowa, klasyk.

38/52 "Slash. Rockowy dom wariatów" Paul Stenning

Książka spełnia następujące kryteria:

•  więcej niż 215 stron (229)
• autorem jest mężczyzna

Nie ukrywam, że spodziewałam się czegoś innego po tej książce. Skoro mowa o tak barwnej postaci, jaką jest Slash, sądziłam, że przeczytam w końcu dobrą biografię. Niestety jest to kolejna biografia, która zniechęciła mnie do sięgania po tego typu lekturę. 

To, co najbardziej się rzuca w oczy, to po prostu suche fakty, dotyczące głównie Guns N' Roses (nawet po zakończeniu współpracy Slasha z zespołem autor ciągle do nich nawiązuje). Mało o życiu prywatnym, towarzyskim, rodzinnym (może poza dzieciństwem), a tylko fakty związane z karierą, które można przeczytać wszędzie. 

Dużo wtrąceń, które nawet niekoniecznie dotyczą Slasha czy osób z jego bliskiego otoczenia. Zupełnie bez sensu. Podobnie jak często pojawiające się wulgaryzmy (i to nie w cytatach). Tekst aż zieje uwielbieniem Slasha w każdym calu, nawet niezbyt chwalebnych jego dokonań.

Książka ta jest po prostu ładnym albumem, wydana jest w twardej oprawie i na śliskim papierze, zawiera dużo zdjęć, cytatów, i zbiór "Czy wiesz, że...?" na temat Slasha. Czyta się szybko i przyjemnie.

Generalnie nic specjalnego, ale dla relaksu można po nią sięgnąć.

37/52 "Pasażer do Frankfurtu" Agatha Christie

 

To jest jak te wielkie huragany, które noszą kobiece imiona. 

Flora albo Mała Annie. Nadchodzą nie wiadomo skąd

i niszczą wszystko na swojej drodze.

 

Książka spełnia następujące kryteria:

•  więcej niż 215 stron (272)
• autorem jest kobieta
• w tytule jest nazwa miasta
• historyczna lub polityczna

Brytyjski dyplomata, Sir Stafford Nye podczas służbowej podróży pomaga nieznajomej, nie zważając na niebezpieczeństwo. Tajna agentka okazuje się być hrabiną, za którą bohater trafia w sam środek rewolucji. 

Broń, narkotyki, tajne misje, czyli Agatha Christie w zupełnie innym wydaniu. Mimo, że nie jest to typowa kryminalna powieść Mistrzyni, a sama autorka nie była już najmłodsza pisząc tę książkę, czytałam ją z równie zapartym tchem, jak podczas czytania przygód Poirota. Okazuje się, że Agata Christie sprawdza się również w gatunku political fiction. Polecam.

36/52 "Opactwo Northanger" Jane Austen

 

Książka spełnia następujące kryteria:

•  więcej niż 215 stron (240)
• autorem jest kobieta
• film oparty na książce
•  ma więcej niż 100 lat
•  typowy romans (właściwie klasyczny romans)

Katarzyna Morland w wieku 17 lat wkracza w dorosłe życie, zaczyna pojawiać się na balach, poznawać uroczych młodzieńców. Jednocześnie jednak pozostaje pod wpływem powieści gotyckich, którymi jest zafascynowana. Kiedy zostaje zaproszona przez nowych znajomych do Opactwa Northanger - starej posiadłości, jest przekonana, że przeżyje tam przygodę swojego życia. I faktycznie tak się dzieje, ale przygoda Katarzyny nie jest związana z nierozwiązaną tajemnicą...

Powieść czyta się genialnie. Autorka posługuje się dużą dawką humoru i ironii, tworząc w ten sposób parodię powieści gotyckiej, w którym to gatunku zakochana jest główna bohaterka. Zapoznajemy się również ze stylem życia w XIX-wiecznej Anglii, kiedy młode panny chodziły na bale, aby poznać odpowiedniego kandydata na męża.

Gorąco polecam jako odpoczynek od książek z szybką akcją... Taki literacki chillout :)

35/52 "Cień wiatru" Carlos Ruiz Zafon

  

[...] czytać to bardziej żyć, to żyć intensywniej [...]

 

Książka spełnia następujące kryteria:

•  więcej niż 215 stron (508)
• autorem jest mężczyzna
• przeczytana w jeden weekend

Jest to kolejka książka z tegorocznego Zimowego BookAThonu, którą przeczytałam, jako poleconą przez kogoś oraz nagrodzoną. 

"Cień Wiatru" to pierwsza książka z cyklu "Cmentarz Zapomnianych Książek" (kolejne: "Gra Anioła", "Więzień Nieba").

Sempere i Synowie to niewielka rodzinna księgarnia w Barcelonie. Mały Daniel pomaga ojcu w jej prowadzeniu, jednocześnie zarażając się miłością do książek. Pewnego dnia ojciec zabiera go na Cmentarz Zapomnianych Książek, gdzie Daniel może wybrać tylko jedną, którą ocali od zapomnienia. Wybór pada na "Cień Wiatru" Juliana Caraxa. Chłopiec oczarowany powieścią postanawia odnaleźć inne książki autora. W ten sposób wpada w wir niebezpiecznych wydarzeń...

Nie będę spojlerować, więc dalej nic nie powiem o fabule :)

Uwielbiam Zafona, po prostu. Każda jego książka jest warta przeczytania. "Cień wiatru" przyjemnie się czyta, w czym oczywiście pomaga wartka akcja, zabawne dialogi, głębsze przemyślenia i dopracowane postaci. Moją ulubioną jest pozytywnie zakręcony, przesympatyczny i niesamowicie zabawny Fermin. Dlatego czym prędzej muszę nabyć kolejną część cyklu.

Polecam gorąco z czystym sumieniem.

Armia, małżeństwo, kościół i bank: 

oto czterech jeźdźców Apokalipsy.

34/52 "Bokserka" Grażyna Plebanek

Książka spełnia następujące kryteria:

•  więcej niż 215 stron (317)
• autorem jest kobieta
• ma tylko jedno słowo w tytule
• przeczytana w jeden weekend

Sięgnęłam po tę pozycję  w tegorocznej Zimowej Edycji BookAThonu w wyzwaniu "Książka polskiego autora".

Główną bohaterką powieści jest Emilia, Emi, Lu czy jak jeszcze by jej nie nazwać. Emilia jako dziecko wyjechała z mamą do Szwecji, do jej przyjaciółki. Po jakimś czasie jednak wróciły do Polski. Emilia studiowała, poznała chłopaka, ale od ustabilizowanego życia wolała żonatego mężczyznę, za którym pojechała do Brukseli. 

Emilia jest chyba najbardziej niezdecydowaną i  denerwującą bohaterką, z jaką było mi dane się spotkać (a jeśli nie, to i tak zajmuje bardzo wysoką pozycję na liście irytujących postaci). Nie rozumiem kompletnie, o co chodzi tej kobiecie i ona chyba też nie do końca to wie. 

Opowieść zahacza o trudne tematy, jak niezależność kobiet, wolne związki, ale ogólnie jest to historia o niczym konkretnym i w sumie nawet niezbyt interesująca. 

Przeczytałam ją szybko i w miarę bezboleśnie, ale niektóre elementy były wkurzające, a najbardziej chyba to, że każdy bardziej znaczący bohater miał ksywkę - Lu, Dunia, Rianna, Tata Bis, Sprite, no do porzygu po prostu. Nie sięgnęłabym tę książkę ponownie i myślę, że chwilowo skutecznie mnie odstraszyła od reszty twórczości autorki.

Myślała, że sobie radzi, przecież była dzielna. Wszyscy jej to powtarzali. Atu coś w niej pękło, jak w termosie, który woziła ze sobą na kolonie. Kiedyś spadł, wydawało się, że nic się nie stało, ale kiedy go podniosła, zagrzechotał. Rozbiła mu środek. Patrząc na jego optymistyczną czerwień, nikt by się nie domyślił, że już nie trzyma ciepła.

33/52 "Rok 1984" George Orwell

Książka spełnia następujące kryteria:

•  więcej niż 215 stron (287)
• autorem jest mężczyzna
• ma smutne zakończenie (cała jest w sumie smutna)
• film oparty na książce
• miałam przeczytać w szkole, ale się nie udało
• przeczytana w jeden weekend
• historyczna lub polityczna
• autor pod pseudonimem
• akcja rozgrywa się podczas wojny

Jest to książka, którą wybrałam do tegorocznego zimowego BookAThonu, jako nieprzeczytaną lekturę, a przy okazji spełniała również dwa inne wyzwania: książka z czymś czerwonym na okładce oraz książka z listy 100 tytułów BBC.

Książka została wydana w 1949r., więc przedstawiona w niej antyutopia jest wizją futurystyczną. Świat w 1984 roku składa się z trzech mocarstw: Oceanii, Eurazji i Wschódazji. Przez cały czas trwa wojna dwóch mocarstw z tym trzecim, z tym, że sojusze się co jakiś czas zmieniają. Życie podporządkowane jest władzy Partii. Wszystko, co głosi Partia jest prawdą i zawsze było, a jeśli w przeszłości coś było inaczej, to istnieją odpowiednie organy, które zmieniają teksty w dawnej dokumentacji i znów wszystko się zgadza. Wszyscy obywatele są bezustannie śledzeni, a Ci, którzy w jakikolwiek sposób zawinili wobec partii znikają. I nigdy ich nie było.

Oczywiście jest to klasyka, powieść idealnie opisująca władzę, w której brak miejsca na ludzkie uczucia, książka, którą trzeba przeczytać, itd., itd. Owszem, zgadzam się, warta przeczytania. Jest jednak tak bardzo nie w moim klimacie, że straszliwie męczyłam się czytając.

BookAThon Edycja Zima 2015

BookAThon Polska to tygodniowy maraton czytelniczy. Każda edycja stawia dzienne czytelnicze wyzwania.  Do każdego z nich można wybrać inną książkę lub znaleźć taką, która spełni kilka wyzwań.

Chodzi o to, żeby czytać, czytać, czytać i mieć z tego dużo przyjemności :)

Wyzwania tej edycji:
1. Poniedziałek, 30.11.2015 - Książka z czymś czerwonym na okładce
2. Wtorek, 01.12.2015 - Przeczytaj książkę z listy listy 100 tytułów BBC
3. Środa, 02.12.2015  - Szkolna lektura, której nie przeczytałeś
4. Czwartek, 03.12.2015 - Tytuł, który zdobył nagrodę literacką
5. Piątek, 04.12.2015 - Przeczytaj książkę, która wybrała dla Ciebie inna osoba
6. Sobota, 05.12.2015 - Przeczytaj książkę polskiego autora
7. Niedziela, 06.12.2015 - Przeczytaj w czasie BookAThonu co najmniej 1500 stron.
8. Poniedziałek, 07.12.2015 - Dzień Podsumowań

 Moje założenia:

1.  "Slash. Rockowy dom wariatów", Paul Stenning (229 str.)
2.  "Duma i uprzedzenie", Jane Austin (368 str.)
3. "Rok 1984", George Orwell (287 str.)
4. i 5. "Cień wiatru", Carlos Ruiz Zafon (508 str.)
6. "Bokserka", Grażyna Plebanek (317 str.)
7. Przeczytaj w czasie BookAThonu co najmniej 1500 - z moich założeń wyszło 1709.

Podsumowanie
Niestety nie udało mi się przeczytać wszystkich książek, które, miałam w założeniu, ale z rozmysłem dobrałam je tak, żeby zaliczyć jak najwięcej wyzwań. Nie udało mi się tylko sprostać ilości stron, bo pochłonęłam ich 1112. 
Ostatecznie przeczyatałam trzy książki: "Rok 1984", czyli coś czerwonego, lista BBC, lektura, "Bokserkę" - znów coś czerwonego i polski autor oraz "Cień wiatru", który jest na liście BBC, nagrodzony i wybrany dla mnie przez inną osobę. 
Ogólnie jestem zadowolona z mojego pierwszego BookAThonu, chociaż pewnie mogłoby być lepiej, tylko doba musiałaby być dłuższa, ewentualnie musiałabym zrezygnować z pracy, co nie wchodzi w grę, bo trzeba mieć za co kupić kolejny stosik książek :)

Zapraszam do recenzji książek z BookAThonu, które systematycznie będą się pojawiać w nadchodzącym tygodniu. 

32/52 "Trzeci Klucz" Jo Nesbø

Książka spełnia następujące kryteria:

• więcej niż 215 stron (426)
• autorem jest mężczyzna

Czwarta część serii o Harrym Holem.

Podczas napadu na bank, zamaskowany przestępca zabija kasjerkę. Niedługo potem zaczyna się seria identycznych napadów. Harry trafia do ekipy prowadzącej śledztwo w sprawie tajemniczego Ekspedytora, a do pomocy dostaje nową partnerkę, która zapowiada się obiecująco nie tylko dlatego, że jest córką jednego z najlepszych śledczych w Oslo, ale również z powodu wyjątkowego talentu do rozpoznawania twarzy, które choć raz w życiu widziała.

Wolny czas Harry poświęca prywatnemu śledztwu w sprawie śmierci dawnej znajomej cygańskiego pochodzenia. Zostaje coraz bardziej uwikłany w tę sprawę i ścigany przez... policję. 

Dostrzega również nowy trop w sprawie śmierci Ellen - dawnej partnerki, która zginęła, kiedy chciała przekazać mu ważne informacje w sprawie śledztwa...

Akcja, akcja, akcja, miliony wątków, plątanina, która stopniowo zostaje rozwiązana, Harry ze swoim odwiecznym dylematem: pić czy nie pić? i oczywiście coś niewyjaśnionego, dzięki czemu sięgniemy po kolejną część serii.

31/52 "Instytut młodych naukowców" Matthew Pearl

 Książka spełnia następujące kryteria:

• więcej niż 215 stron (616)
• oparta na prawdziwej historii
• autor ma takie same inicjały jak ja (odwrotnie)
• autorem jest mężczyzna
• przeczytana w jeden weekend
• historyczna lub polityczna
• akcja nie dzieje się w Europie

Opornych ta książka może odstraszyć ilością stron. Chociaż mnie to stanowczo zachęciło. Wyczaiłam ją w Miejskiej Bibliotece, spodobała mi się okładka i opis z tyłu. 

Akcja powieści toczy się w Bostonie w końcu XIX w., gdzie niedawno powstał Instytut Technologiczny. Jednak nauka nowych technologii nie jest zbyt popularna, a słynne uniwersytety wręcz ja potępiają. 

Nie pomaga również fakt, że pewnego dnia w porcie wszystkie narzędzia nawigacyjne wymykają się spod kontroli, prowadząc do katastrofy. Ale to dopiero pierwszy z nawiedzających Boston kataklizmów. Pojawiają się plotki o zamieszaniu Instytutu w te tragedie. Jednak grupa studentów Tech, jak potocznie nazywa się Instytut Technologiczny, prowadzi potajemnie własne śledztwo, aby wyjaśnić niefortunne zdarzenia i oczyścić dobre imię uczelni. 

Powieść czyta się z zapartym tchem. Jest w niej mnóstwo naukowych ciekawostek, wartka akcja i oczywiście nieujawniający się do samego końca sprawca. 

Autor wyjaśnia na końcu, że inspiracją dla niego było powstanie Massachusetts Institute of Technology, a studentami bądź profesorami Tech są osoby, które studiowały bądź pracowały w MIT. 

Matthew Pearl porusza w powieści  kilka ważnych tematów, min. wykształcenia kobiet w XIX w., wpływu nauki na losy człowieka, a nawet świata, przyjaźni, miłości i lojalności.

Powieść tę można odebrać na dwa sposoby: jako kryminał i skupić się na szukaniu winowajcy lub jako książkę skłaniającą do głębszych przemyśleń.