Pinove prawko... Part I

Chyba blondynki coś mają z tym prawkiem, że jak egzamin to się wtedy wszystko wali :)

Egzamin, co prawda teoretyczny, ale zawsze to egzamin, miałam dzisiaj o 9:20. Ale żeby z tego mojego zadupia dojechać na koniec Łodzi to z cudem graniczy, więc poprosiłam tatę, żeby mnie podrzucił. Okazało się, że w sumie nie ma problemu, tylko babcię najpierw podrzucimy do Zgierza na 8:30.

Oczywiście podróż samochodem z moim tatą do miejsca, w którym był mniej niż milion razy jest niezwykle stresująca, pełna manewrów zawracania, nerwowego rozglądania i pytań "gdzie my jesteśmy?". W związku z czym odnalezienie się w pokręconym Zgierzu, a następnie dotarcie na Smutną nie było niczym przyjemnym. Tym bardziej, że tata rozglądając się za znajomymi miejscami nie zauważył wielkiej dziury w drodze, dzięki czemu złapaliśmy gumę. Udało nam się przy pomocy wszystkich świętych dobujać samochód do parkingu przed cmentarzem na Dołach. Tam tata oświadczył, że ostatnim razem zmieniał koło 20 lat temu, ale spróbuje sprostać zadaniu. Najbardziej skomplikowana okazała się obsługa lewarka, potem już było z górki... do momentu opuszczenia samochodu, kiedy to okazało się, że w świeżo zamontowanym kole jest niewystarczająca ilość powietrza do jazdy. Na szczęście na horyzoncie była stacja benzynowa... niestety niezaopatrzona w żaden sprzęt do ratowania kół. Zapytaliśmy więc wszystkich lokalnych sprzedawców zniczy, czy może oni są w posiadaniu jakiegokolwiek sprzętu pompujcego (za wyjątkiem własnych płuc). Nikt nic takiego nie posiadał, ale mili państwo z jednego stoiska zaproponowali mi podwózkę, z której chętnie skorzystałam. A wszystko działo się w strugach deszczu.

Do WORD-u dotarłam 20 minut przed czasem, co dość mocno mnie zestresowało, bo nasłuchałam się ile to razy kto podchodzi do tego testu. Egzamin w tym wszystkim był jednak mało stresującym epizodem. Zakończonym z resztą pozytywnym wynikiem (tak się tylko chwalę). 

Najśmieszniejsze jest w tym wszystkim to, że dzwoniąc do taty po skończonym egzaminie, czyli godzinę po tym, jak zostawiłam go na parkingu, powiedział mi, że dopiero pompuje koło. 

W drodze powrotnej nie mieliśmy na szczęście takich przygód, odebraliśmy babcię i szczęśliwie dojechaliśmy do domu. 

Jako pierwszą rzecz do zrobienia po powrocie tata wyznaczył sobie zakupienie samochodowego kompresorka. A ja się przekonałam, że "pół godziny zapasu" może uratować życie (albo egzamin). 

Mimo wszystko mam nadzieję, że nie dojdzie do powtórki na egzaminie praktycznym...

"Wolność" Jonathan Franzen

Strasznie długo czytało mi się tę książkę. Pewnie częściowo przez brak czasu. Jednak są książki, które czyta się jednym tchem, mimo braku czasu. Ta z pewnością do nich nie należy.

Taka książka o wszystkim i o niczym. Dużo wątków, dziwni bohaterowie, wszyscy są nieszczęśliwi, sami nie wiedzą, czego chcą  i pakują się w problemy na własne życzenie. W dodatku każdy każdego zdradza i każdy każdemu tę zdradę wybacza bez większego problemu. Lektura "Wolności" nastroiła mnie niezwykle negatywnie. Zaczęłam się zastanawiać, czy mój narzeczony czasem nie robi mnie na lewo z jakąś koleżanką z pracy :) Bo dla mnie tio była książka o zdradzaniu. Tylko i wyłącznie. Tak się ten wątek przebijał, że pozostałe były na tyle mało znaczące, że wyglądały na napisane po to, żeby zwiększyć objętość książki.

Jedynie język tej powieści ją ratuje - lekko się czyta, chociaż fabuła męczy niemiłosiernie.

Generalnie nie polecam. I po raz kolejny okazuje się, że muszę bardziej sceptycznie podchodzić do wszelkich list "bestsellerów" czy innych "książek, które musisz przeczytać".

Ślub i wesele - pierwsze koty za płoty

Ponieważ mój ślub zbliża się wielkimi krokami (został niespełna rok - niby dużo, ale minie szybciej niż myślę), postanowiłam podzielić się pewnymi przemyśleniami, pomysłami, inspiracjami... Koczi dzielnie mi pomaga, więc też coś pewnie skrobnie na ten temat ;)

Kiedy ślub?

Nie ma odpowiedniego momentu, czy raczej - każdy moment jest dobry. Jednych od zaręczyn do ślubu dzieli pół roku, innych 10 lat. To kwestia indywidualna, podyktowana różnymi czynnikami. 

Ja jestem raczej z tych, którzy wolą działać niż gadać, więc kiedy mój R. oświadczył, że chce, żebym była jego żoną, a ja propozycję przyjęłam - postanowiłam zrobić coś w kierunku, by tą żoną zostać. 

Wybór terminu był banalnie prosty - skoro zaręczyliśmy się w rocznicę, a dwa lata później rocznica wypada w sobotę, to nie ma innej opcji i trzeba tę datę wykorzystać. Ustaliliśmy datę ślubu: 08-08-2015 ;)

Watro wybrać się do Kościoła czy USC w celu rezerwacji terminu i godziny ślubu, póki jest w czym wybierać.

Gdzie?

Wybór miejsca jest ogromny - sale bankietowe, restauracje, hotele, firmy cateringowe oferujące imprezy w plenerze oraz nieśmiertelne remizy ;) wszystko zależy od naszego gustu, typu imprezy, listy gości, finansów. Dobrze mieć kogoś, kto doradzi, kto bywał w konkretnych miejscach na tego typu imprezach.

Wybór sali był dla nas oczywisty - wybraliśmy salę bankietową, z którą R. współpracuje od lat.

Kto zagra?

DJ czy zespół? Niektórzy uważają, że jak mają mieć kiepski zespół, to wolą  w tej cenie DJ-a, który puści utwór w oryginalnym wykonaniu. Jeżeli dodatkowo potrafi zabawić gości, przejąć rolę wodzireja, to świetnie się sprawdzi na weselu. Jednak warto sprawdzić kilka zespołów, porównać ich repertuar, przygotowanie muzyczne i oferty pod kosztem finansów, zanim podejmie się ostateczną decyzję? Czy lepiej zapłacić mniej i mieć nadzieję, że nie będzie tak, źle, czy może trochę dołożyć i mieć pewność, że zagrają dobrze, czy wybrać DJ-a i usłyszeć oryginalne wykonanie, za to z dyskietki? Decyzja nie jest łatwa i trzeba sobie dobrze przemyśleć czego oczekujemy od muzyki na weselu.

My wybraliśmy zespół, wielokrotnie słyszany przez nas na żywo, grający w trochę innym klimacie, niż standardowe weselne kapele.

Jak uwiecznić ważny dzień?

Standardem stało się filmowanie i fotografowanie ślubów i wesel. W tej kwestii warto popytać się znajomych, pooglądać portfolio, spotkać się z potencjalnym wykonawcą. Jeśli kamerzysta czy fotograf nie mają czym się pochwalić, za to proponują niską cenę - warto się zastanowić, czy warto brać w ciemno i czy nie wygląda to podejrzanie?

My wybraliśmy filmowców z polecenia znajomych, obejrzeliśmy kilka ich produkcji i już zaczęliśmy współpracę w postaci sesji narzeczeńskiej. 

Chciałabym...

Oj, dużo się dzieje...

Okazuje się, że już jesteśmy w tym wieku. Przechodzimy z dzieciństwa w dorosłość...

Ta granica przesunęła się wiekowo. Przecież nasi rodzice w tym wieku mieli już swoje domy czy mieszkania, rodzinę i dzieci. A teraz, my powoli stajemy się dorośli...

Właśnie kończę ostatni semestr studiów, próbuję pisać pracę, z nadzieją, że latem będę już panią mgr inż. Zaoczne studiowanie wcale nie jest takie proste, jak  mi się wydawało, kiedy studiowałam dziennie. Trzeba mieć na prawdę dużo samozaparcia, żeby pracować przez cały tydzień, uczyć się do kolokwiów i innych tego typu, a w weekend jeszcze jechać na zajęcia od rana do wieczora. 

A oprócz pracy i weekendów na uczelni, w końcu podjęłam próbę zrobienia prawka. Co z tego wyjdzie - się okaże, najpierw muszę wyjeździć, co trzeba. 

Po za tym były święta, sprzątanie, zakupy, gotowanie. 

No i to wchodzenie w dorosłość. Śluby i wesela, nowe domy/mieszkania i parapetówki. 

I przemyślenia, czy kiedy pozakładamy rodziny, nadal będziemy się przyjaźnić? Tego nawet najstarsi Indianie nie wiedzą.

Zmęczona jestem ostatnio tym życiem w biegu i zastanawiam się jak ludzie, którzy "robią karierę" w dużych korporacjach dają sobie z tym radę.

Potrzebuję przerwy, odpoczynku, wyjazdu gdzieś za miasto, chociaż na chwilę... 

I tak sobie marzę o domku na wsi, ze starą żeliwną wanną, z węglową kuchnią i wielkim stołem, z werandą pełną roślin, z pachnącym, kwitnącym ogródkiem, w którym rośnie wielkie rozłożyste, drzewo dające cień. A pod nim ja na kocu z termosem herbaty, rogalem z masełkiem i ulubioną książką. 

Chciałabym...

"Drzwi do piekła" Maria Nurowska

Co czuje kobieta notorycznie zdradzana przez męża, która w dodatku godzi się na takie jego zachowanie i traktowanie jej jako "coś" gorszego?

Długie i burzliwe małżeństwo pisarki i znanego krytyka literackiego kończy się nagle... śmiercią Edwarda. Daria sama nie jest pewna, dlaczego zastrzeliła męża. Trafia do więzienia dla kobiet z wyrokiem dwunastu lat pozbawienia wolności. 

Początki nie są łatwe, ale Daria powoli się uodparnia, a nawet zaczyna dogadywać się ze współtowarzyszkami. Pracując w więziennej bibliotece staje się powierniczką wielu tajemnic, które często okazują się smutne. Opowieści te przeplatają się z rozmyślaniami Darii o jej własnym życiu i w ten sposób poznajemy jej historię.

Książka opowiada o uczuciach, często skrajnych, miłości i nienawiści, o życiu w toksycznym związku, o wewnętrznej przemianie, o zadaniach, jakim zmuszone są sprostać kobiety. 

Powieść nie jest zbyt obszerna, czyta się przyjemnie. Jednak wymaga skupienia, gdyż można pogubić się w przeplatających się  historiach.

"O mężczyźnie" Zbigniew Lew-Starowicz

Najbardziej ceniony w Polsce seksuolog, psychiatra i terapeuta przedstawia obraz polskiego mężczyzny: niedojrzałego, zagubionego i zdominowanego przez kobiety. Omawia, jaki wpływ na jego przyszłe życie ma dom, środowisko w jakim się wychowuje, jak działaja na niego wzorce kulturowe. Okazuje się, że panowie boją się odrzucenia ze strony partnerek. Autor ukazuje różne typy mężczyzn oraz ich postrzeganie świata i kobiet. 

Mówi również o problemach niepłodności wśród mężczyzn, którzy często nie zdają sobie sprawy, że sami robią sobie krzywdę. 

Przedstawia różnice między seksualnością a miłością, które nie zawsze idą ze sobą w parze. Można również dowiedzieć się, jakie kobiece zachowania są dla mężczyzn wyjątkowo nieznośne, a czasem nawet upokarzające. Warto też zwrócić uwagę na rodział mówiący o tym, że "Po ślubie on się zmieni" - może być bardzo rozczarowujące. 

Bardzo pouczająca lektura. Polecam głównie kobietom, które nie ogarniają męskiego umysłu i mają problemy w kontaktach damsko-męskich. 

"Człowiek nietoperz" Jo Nesbo

Na pozycje tego autora wpadłam kiedyś przypadkiem na stoisku z książkami w jakimś dużym sklepie. Zaryzykowałam kupno, a wkrótce zrobiło się głośno o Jo Nesbo.

I wcale się nie dziwię...

"Człowiek nietoperz" to pierwsza z serii książek o Harrym Hole - komisarzu z Oslo.

Przybywa on do Sydney, aby przyjżeć się sprawie morderstwa pewnej młodej Norweżki. Wszystkie szlaki wskazują, że było to działanie seryjnego zabójcy. Harry'emu w próbie rozwiązania zagadki towarzyszy miejscowy policjant - Aborygen, Andrew Kensington. Czeka ich ciężka wędrówka przez nieciekawe zakamarki miasta - domy publiczne, lokale pełne narkomanów i dilerów oraz seksualnych dewiantów.

Jak to zwykle bywa, elementy układanki nie chcą połączyć się w spójną całość, odważny policjant obrywa, następuje zwrot akcji. Dopiero wtedy komisarz zaczyna dostrzegać detale, które wiążą poszczególne informacje.

"Człowiek nietoperz" to trzymający w napięciu do ostatniej chwili kryminał. Ciekawie wplecione historie o Aborygenach oraz o przeszłości głównego bohatera nie pozwalają na monotonię. 

Zdecydowanie polecam zarówno wielbicielom gatunku, jak i czytelnikom, którzy za kryminałami nie przepadają - może się przekonacie.

Pinove podsumowanie roku

Tegorocznego Sylwestra spędzam chillout'owo: bez wystrzałowej kreacji, butów na obcasie, biżuterii, makijażu i wymodelowanej fryzury. Za to w piżamce, kapciach i w doborowym towarzystwie moich rodziców. A dlaczego? Bo mój R. będzie ciężko pracować  w tym czasie. No niestety tak to już jest, że ktoś musi pracować, żeby ktoś mógł się bawić. 

W zawiązku z tym, skoro nie muszę się robić na bóstwo, mam czas, żeby podsumować mijający rok.A był to całkiem udany roczek.

Z istotnych rzeczy, przede wszystkim, w końcu dostałam pracę, która spełnia moje oczekiwania i pozwala w jakiś sposób rozwijać się zawodowo. Oprócz tego oczywiście niesamowicie ważnym i przeuroczym wydarzeniem były zaręczyny. Pewnie niektórzy stwierdzą, że powinnam wymienić je wcześniej niż pracę, ale w dzisiejszych czasach nawet uczucia są bardziej stabilne niż praca. Poza tym mój R. trwa przy mnie nieprzerwanie przeszło 4 lata, więc w końcu musiał się kiedyś określić :)

Przyjaciele moi wierni nadal są niezmienni, a co niektórzy nawet na walkę z wampirami by ze mną wyruszyli, więc życie towarzyskie również mogę uznać za udane. No i oczywiście pochłaniam coraz większe ilości książek wszelkiego typu.W dodatku okazuje się, że zaczynam się upodabniać do mojej babci, bo wciągnęłam się bardzo w szydełkowe robótki oraz haftowanie. 

Wygląda na to, że się rozwijam. I że wszystko zmierza w dobrym kierunku :)

A w ten najostatniejszy dzień 2013 roku życzę Wam , 

aby Nowy Rok przyniósł zdrowie, szczęście i mnóstwo radości!

I abyście potrafili zamienić każdą podarowaną przez życie 

kwaśną cytrynkę na słodką lemoniadę!!!

"Alef" Paolo Coelho

Buntuję się. Decyduję. Zmieniam. Odnajduję siebie. Idę. Działam. Budzę się. Doświadczam. Podnoszę się. Marzę. Zwyciężam. Odkrywam. Wymagam. Myślę. Wierzę. Krzepnę. Rozwijam się. Pytam. Jestem. 

Niektóre książki są do czytania. Alef napędza do życia.

"Alef" to książka pełna pięknych filozoficznych cytatów. I to w dodatku nic nie wnoszących  cytatów. Przynajmniej jak dla mnie.

Autor wybiera się w podróż, aby odnaleźć swoje wewnętrzne szczęście. Po kilku tygodniach jego żona stwierdza, że go hamuje i że dalej powinien jechać bez niej, bo inaczej nie osiągnie swojego celu. Żona znika i nagle zaczyna się przygoda... Banał, jakich mało. Paolo spotyka młodą dziewczynę - Hilal. Spotykają się w Alefie. Okazuje się, że kochali się w którymś z poprzednich wcieleń. Ale nie wywiązuje się między nimi romans, bo Paolo kocha Hilal "jak rzeka", cokolwiek to znaczy... No i tak sobie próbują wyjaśnić, co ich ze sobą wiąże jadąc przez całą Rosję koleją transsyberyjską. Gdzieś po drodze jeszcze pojawia się szaman, Rosyjska cerkiew i tym podobne symbole religii i magii. A fabuły jak nie było, tak nie ma. Akcji zero, tylko wywody filozoficzne, poprzednie wcielenia, równoległe świat i czas, który trwa wiecznie i nigdy nie przemija.

Czytało się szybko, przyznaję, ale nie lubię książek, w których się nic nie dzieje. Poza tym, nie jest to pierwsza książka Paolo Coelho, z którą miałam (wątpliwą) przyjemność, więc czuję się zawiedziona. I wbrew przytoczonemu cytatowi "Alef" nie napędza do  życia, wprowadza raczej chaos i dezorientację...

 

 

"Zamieć śnieżna i woń migdałów" Camilla Läckberg

Naczytałam się o wspaniałej autorce kryminałów, więc postanowiłam ją sprawdzić. Ponieważ "Zamieć śnieżna i woń migdałów" była jedyną książką, jaką znalazłam, niebędącą częścią serii o Fjällbace, stwierdziłam, że będzie to dobry początek...

Święta, rodzinka na wyspie w pensjonacie zanurzonym w śniegu... Jednak relacje krewnych nie wprowadzają ciepłej, świątecznej atmosfery. Każdy tylko pragnie zdobyć uznanie obrzydliwie bogatego dziadka, aby zgarnąć jak największą część jego majątku. Nagle podczas kolacji dziadzio umiera przy stole. Wstrząśnięci domownicy zauważają, że nie była to naturalna śmierć, ale... na szczęście nie zabrakło młodego, zdolnego policjanta - chłopaka jednej z wnuczek zmarłego. Zaczyna się próba rozwiązania zagadki... Niestety na domiar złego rozpętuje się tytułowa zamieć śnieżna, która uniemożliwia powrót z wyspy. Rodzina zmuszona jest przebywać w pensjonacie z ciałem zamordowanego seniora rodu... i z samym zabójcą...

Domownicy zaczynają panikować i wyznają sobie ukrywane od dawna sekrety... Śmierć kolejnego członka rodziny to już dla nich za wiele... Ale oczywiście policjant rozwiązuje zagadkę, po czym okazuje się, że... była zaczerpnięta z innej książki.

Lektura krótka, czyta się szybko i przyjemnie, choć wydaje mi się, że za dużo jest wątków pobocznych, tych rodzinnych sekretów, które w sumie niewiele wnoszą do fabuły. Rozczarowujący jest również fakt, że sam pomysł nie jest autorstwa pisarki, a ona jedynie dorobiła do niego tło.

Poza tym książka ładnie wydana - twarda oprawa podbija cenę, która za 140-stronicową książkę powinna być trochę niższa.

Ponieważ "Zamieć śnieżna i woń migdałów" nie ujawniła kreatywności pisarki, postanowiłam nie zrażać się do niej po tej dość przeciętnej lekturze - zaczynam więc sagę o Fjällbace.

Przedświątecznie...

O matko bosa (jak to mówi moja mała kuzyneczka), ile czasu nas tu nie było!!!

Ano, zaczął się rok akademicki, czyli koniec wolnych weekendów, zarówno dla mnie, jak i dla Koczi... 

Poza tym u mnie: nowa praca, nowe obowiązki... Właśnie, bo Wy jeszcze nic nie wiecie... Od października rozpoczęłam pracę jako inspektor ds. wod-kan. Moja praca polega na nadzorowaniu prac montażowych, demontażowych, konserwacyjnych i służących usunięciu awarii sieci wodociągowych i kanalizacyjnych. Robota może mało kobieca i być może dziwnie wyglądam z moją niską, drobną posturą, wydając polecenia postawnym facetom, ale podobno się sprawdzam, bo moja umowa została przedłużona :) Czyli perspektywa pracy na najbliższe kilka lat jest, to teraz trzeba odkładać na wesele...

A Koczi, jak to Koczi :) tylko gada i gada, jak najęta  :) Myślę, że w końcu ogarnęła swoje życie tak, jak planowała. Przestała się zadręczać, martwić, wszystko się jakoś ułożyło samo... I chyba widać kogoś ciekawego na horyzoncie :) Ale o tym sama opowie, jak będzie gotowa i pewna :) Wydaje mi się, że w niedługim czasie powinno powstać na blogu coś kreatywnego, jej autorstwa...

A ja spadam i biorę się za przygotowywanie obiecanego wcześniej księgozbioru...

No i oczywiście kochani, ponieważ jutro Wigilia:

WESOŁYCH ŚWIĄT!!!

"To" Stephen King

Obie ręce oparłszy o poręcz drewnianą,

rzekł z uporem, że ducha zobaczył dziś rano.

Dużo czasu zajęło mi przebrnięcie przez tę książkę. Nie ze względu na treść, a na obszerność.  1102 strony to całkiem sporo, nawet jak na Kinga.

Powieść przedstawia historię niewyjaśnionych, brutalnych morderstw w Derry. Grupka dzieciaków przypadkiem rozwiązuje zagadkę i oto okazuje się za tymi wszystkimi zbrodniami nie kryje się bestialski morderca, a To - kosmiczna istota. Nieustraszeni przyjaciele w ciężkiej walce ranią To, jednak po 27 latach budzi się ze snu i rozpoczyna swój cykl na nowo. Dzieci już dorosły i ciężko im przypomnieć sobie, co się wtedy działo. Pamiętają jednak przypieczętowaną krwią przysięgę, że kiedy To się znowu zacznie, wrócą i tym razem pokonają zło ostatecznie.

Język powieści typowy dla Kinga, prosty z dosyć rozwlekłymi opisami, jednak lekki i przyjemny.

Fabuła książki jest trochę skomplikowana, gdyż autor przeplata zdarzenia obecne z tymi z przeszłości. Typowa na pozór historia walki dobra ze złem przeradza się w opowieść o silnej przyjaźni i figlach, jakie płata nam pamięć. Autor pokazuje również jak działa psychika i nasze fobie w stresowych sytuacjach.

Jak to u mnie bywa po przeczytaniu książek Mistrza Horroru, zdarzyło mi się również po tej lekturze kilka nieprzespanych nocy, koszmarów sennych i innych tego typu schizów. 

A Clown już nigdy nie będzie zabawny...

Urwanie głowy...

No cóż... Dużo się dzieje ostatnio i nie ukrywam, zaniedbałyśmy trochę bloga... Ale myślę, że szybko to nadrobimy...

Co się dzieje? Ano wszystko, co się da :) Ja właśnie zmieniam pracę :P wszystko już w zasadzie załatwione, tylko czekam na pierwszy dzień, który będzie mieć miejsce 1-go października. Poza tym pierwsze przedślubne działania. Jest termin, jest zespół i jest sala... Na razie wystarczy, zacznę się martwić, jak przyjdzie na to czas. Chociaż i rodzice i teściowie troszkę wariują, ale chyba jakoś to przetrzymam...

A Koczi? W końcu doczekała się upragnionego urlopu i wyjazdu do Bułgarii (o czym, mam nadzieję, nam opowie), odebrała prawko i stara się myśleć więcej o sobie niż o innych, bo przez ciągłe życie dla kogoś, troszkę zapomniała jak to jest zrobić czasem coś dla siebie, ale wraca do żywych i szczęśliwych :)

Przez ten ostatni czas udało mi się pochłonąć kilka książek, jednak nie miałam czasu i weny, żeby napisać o nich cokolwiek, ale nadrabiam i myślę, że zacznę uzupełniać nasz księgozbiór :)

Także, tego... Wracamy i działamy :)